4 - تعبيرات پر معنى آيات از جمله تعبيراتى كه در آيات فوق به چشم مىخورد اين است كه در مورد كشته شدگان اين جنگ مىگويد « فريقا تقتلون » يعنى « فريقا » را مقدم بر « تقتلون » مىدارد در حالى كه در مورد اسيران « فريقا » را از فعل آن يعنى « تاسرون » مؤخر داشته است ، بعضى از مفسران در تفسير آن گفته‌اند اين به خاطر آن است كه در مساله كشته شدگان ، تكيه بيشتر روى اشخاص است چرا كه سران بزرگ آنها در اين گروه بودند ، ولى در مورد اسارت ، افراد سرشناسى نبودند كه روى آنها تكيه كند ، بعلاوه اين تقديم و تاخير ، سبب شده كه « قتل » و « اسر » ( كشتن و اسارت ) كه دو عامل پيروزى بر دشمن است در كنار هم قرار گيرند و تناسب در ميان آنها رعايت شود . و نيز در نخستين آيه مورد بحث ، پائين آوردن يهود را از قلعه هايشان ، قبل از جمله « * ( قَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ ) * » ( خداوند در دلهاى آنها رعب وحشت افكند ) ذكر كرده است ، در حالى كه ترتيب طبيعى بر خلاف اين است ، يعنى نخست ايجاد رعب مىشود سپس پائين آمدن از آن قلعه‌هاى محكم ، اين به خاطر آنست كه آنچه به حال مسلمانان مهم و شادى بخش بوده و هدف اصلى را تشكيل داده است ، در هم شكستن قلعه‌هاى بسيار مستحكم آنها بوده است . تعبير به « * ( أَوْرَثَكُمْ أَرْضَهُمْ وَدِيارَهُمْ ) * » نيز بيانگر اين حقيقت است كه شما بى آنكه زحمت چندانى براى اين جنگ متحمل شويد خداوند زمينها و خانه‌ها و اموال آنان را در اختيارتان قرار داد . و بالآخره تكيه بر قدرت خداوند در آخرين آيه ( و * ( كانَ اللَّه عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيراً ) * ) اشاره به اين است كه او يك روز وسيله باد و طوفان و لشكر نامرئى ، احزاب را شكست داد و روز ديگر با لشكر رعب و وحشت ، حاميان آنها يعنى يهود بنى قريظه را در هم شكست .